OSAMOTNIENIE DZIECKA

Dziecko nie potrafi czysto określić własnej sytuacji w kategoriach ogolnych, umie natomiast operować konkretnym przy­kładem. Jeśli przykłady;te traktować całkiem dosłownie to nie ma o czym mówić. Jeśli jednak za stanowić się, jak wiele kryję się pod, nimi oczekiwań skierowanych pod adresem własnego ojca, to juz , zaczyna być. problem. Nawet te fragmenty przytoczone dają  mnóstwo informacji o osamotnieniu “dziecka w rodzinie, o ograniczeniu jego swobody, o braku zainteresowania jego światem i tym co je fascynuje.Piszę o tym,.bo do lektury listów podeszłam tak, i jakby były one pisane „szyfrem”. Można było z nich wyczytać więcej niż przekazywały, co jest mniejszym błędem niż potraktowanie ich z dorosłą  pobła­żliwością, jako dziecięcą histerię, nieodpowiedzialne. A narzekań było sporo, tyle że trzeba było je za­uważyć. . Wśród’ cech, które; budziły  zdecydowany ; sprzeciw, ujawniały się: w\ mini-charakterystykach  m.in. despotyzm, nerwowość, wybuchowość, lekce­ważenie zdania innych. Ojciec jest bardzo zaniedbanym człowiekiem. Mi­mo że cała rodzina stara się mu przetłumaczyć, że  nie trzeba się: wysilać i – można wyglądać schludnie..

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witam Cię na moim blogu. Ja mam na imię Janusz i we wpisach, które tworzę, będę odnosił się do tematyki mieszkań. Bardzo serdecznie chciałbym zaprosić Cię do lektury!